Archiwum kategorii Aktualności

Fotorelacja

Świadectwo Ani i Darka

Warto powiedzieć Bogu „tak”

We wrześniu ubiegłego roku Para Diecezjalna Domowego Kościoła zaprosiła nas do podjęcia posługi pary moderatorskiej na rekolekcjach ONŻ I stopnia dla rodzin w Mrzeżynie, które odbyły się od 30 czerwca do 16 lipca 2026 r. Byliśmy zaskoczeni. W pierwszej chwili bardziej niż radość pojawiły się lęk i poczucie własnej małości. Wiedzieliśmy, czym są rekolekcje oazowe, jak wielka jest odpowiedzialność za wspólnotę i jak ważna jest troska o to, aby każdy mógł spotkać żywego Chrystusa. Dlatego pytaliśmy samych siebie: Dlaczego właśnie my? Czy podołamy? Czy jesteśmy gotowi?

Nie chcieliśmy odpowiadać od razu. Wiedzieliśmy, że jeśli jest to Boże zaproszenie, to odpowiedź również powinna rodzić się na modlitwie. Przez kolejne tygodnie prosiliśmy Ducha Świętego o dar rozeznania. Powierzaliśmy tę decyzję Jezusowi przez ręce Niepokalanej i prosiliśmy jedynie o jedno – aby wypełniła się Jego wola, a nie nasza.

Nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Nie było niezwykłych znaków ani spektakularnych odpowiedzi. Pan Bóg dawał nam coś znacznie cenniejszego – pokój. Powoli ustępowały obawy, a w ich miejsce pojawiała się ufność. Odkrywaliśmy, że Bóg nie pyta nas najpierw o nasze możliwości, ale o gotowość serca. Przypominały nam się słowa ks. Franciszka Blachnickiego:

„Bóg nie wybiera uzdolnionych, ale uzdalnia wybranych.”

To zdanie wielokrotnie wracało do nas podczas przygotowań. Zrozumieliśmy, że nie jesteśmy powołani dlatego, że jesteśmy najlepsi, ale dlatego, że Pan chce posłużyć się właśnie nami – z naszymi talentami, ale także z naszymi słabościami.

Przyjęliśmy więc tę propozycję z drżeniem serca, ale też z ufnością, że skoro Pan nas posyła, to będzie szedł przed nami. Dziś, po zakończonych rekolekcjach, możemy powiedzieć z głęboką wdzięcznością, że bardziej niż służyliśmy innym, sami doświadczaliśmy Bożego prowadzenia.

Im bliżej było rekolekcji, tym bardziej przekonywaliśmy się, że to nie my je przygotowujemy. To Chrystus przygotowuje nas. Uczył nas większego zaufania, cierpliwości i oddawania Mu tego, na co nie mamy wpływu. Wielokrotnie doświadczaliśmy, że kiedy przestawaliśmy polegać na sobie, wtedy On otwierał kolejne drzwi i prowadził nas dalej.

Podczas rekolekcji mogliśmy niemal każdego dnia obserwować Jego działanie. Widzieliśmy małżeństwa otwierające swoje serca, doświadczaliśmy piękna wspólnoty, wzajemnej służby, modlitwy i jedności całej diakonii. W chwilach zmęczenia czy trudności zawsze pojawiała się osoba lub wydarzenie, przez które Pan Bóg przypominał nam: „Ja jestem. Nie bójcie się.”

Z każdym dniem coraz bardziej odkrywaliśmy, że Pan Bóg nie zaprosił nas do posługi przede wszystkim po to, abyśmy służyli innym, ale aby najpierw przemieniał nasze serca. Był to czas osobistego nawrócenia i odnowienia tego, co wydawało się już dobrze znane. Pan umacniał nasze małżeństwo. Wspólna modlitwa, odpowiedzialność za powierzoną posługę i codzienne powierzenie siebie Bogu uczyły nas jedności i wzajemnego zaufania. Odkrywaliśmy, że służąc innym, jednocześnie sami doświadczamy Jego troski i umocnienia.

Największym darem tych rekolekcji nie było to, co udało nam się zrobić. Było nim doświadczenie, że Bóg jest wierny i naprawdę prowadzi tych, którzy Mu zaufają. Daje swój pokój nie wtedy, gdy wszystko układa się po naszej myśli, ale wtedy, gdy oddajemy Mu wszystko i pozwalamy Mu działać.

Wracamy z tych rekolekcji z ogromną wdzięcznością. Dziękujemy Panu za każdą rodzinę, każde małżeństwo, każde dziecko, za całą diakonię, kapłanów i animatorów. Dziękujemy za wszystkie rozmowy, spotkania, wzruszenia i doświadczenia Jego obecności.

Doświadczyliśmy również, jak bardzo rekolekcje są potrzebne. To nie jest tylko czas odpoczynku od codzienności. To przede wszystkim czas, w którym Pan Bóg użyźnia nasze serca, rozkrusza to, co stwardniało, umacnia to, co osłabło, i rozpala na nowo miłość do Niego. Wracamy umocnieni Eucharystią, Słowem Bożym i doświadczeniem wspólnoty. To właśnie z tego źródła możemy czerpać siłę do codziennego życia małżeńskiego i rodzinnego, do służby w Domowym Kościele oraz do pracy formacyjnej przez cały rok.

Wyjeżdżamy z tych rekolekcji z przekonaniem, że otrzymaliśmy znacznie więcej, niż mogliśmy dać. Dlatego, kiedy słyszymy słowa podziękowania za posługę moderatorską, myślimy przede wszystkim o tym, że ten czas był wielkim darem dla nas. Nie czujemy, że zrobiliśmy coś wyjątkowego. Pan Bóg pozwolił nam jedynie być małymi narzędziami w swoich rękach. To On prowadził, przemieniał serca i obdarowywał swoją łaską, a my mogliśmy z wdzięcznością patrzeć na to, jak działa.

Dlatego chcielibyśmy zachęcić wszystkie małżeństwa, które może słyszą w sercu zaproszenie do podjęcia tej posługi, aby nie bały się odpowiedzieć. Nie trzeba być idealnym ani mieć przekonania, że jest się do wszystkiego przygotowanym. Wystarczy zaufać Bogu i powiedzieć Mu swoje „tak”. To On uzdalnia do służby i daje wszystko, czego potrzeba. A radość z oglądania Jego działania w życiu rodzin i we własnym małżeństwie jest jednym z najpiękniejszych darów, jakie mogliśmy otrzymać.

Dlatego z całego serca chcemy powiedzieć: warto zaufać Bogu i odpowiedzieć Mu swoim „tak”.

Ania i Darek

Świadectwo Katarzyny

Odkryć na nowo piękno Bożej łaski

W dniach 30 czerwca – 16 lipca 2026 roku uczestniczyłam w rekolekcjach Oazy Nowego Życia I stopnia dla rodzin w Mrzeżynie. Był to dla mnie i mojej rodziny wyjątkowy czas spotkania z Bogiem, odkrywania Jego obecności oraz umacniania wiary.

Podczas rekolekcji odkryłam na nowo piękno Bożej łaski. Dzięki temu dziś pełniej i bardziej świadomie uczestniczę we Mszy Świętej. Uczę się dostrzegać działanie i dary Ducha Świętego w moim życiu. Zrozumiałam, że wiara bez uczynków jest martwa i że prawdziwa relacja z Bogiem wyraża się w codziennych decyzjach oraz miłości do drugiego człowieka.

Odkryłam również piękno Pisma Świętego. Zobaczyłam, że nie jest ono jedynie starożytnym tekstem, ale żywym Słowem Boga, drogowskazem życia o głębokim znaczeniu. Przekonałam się, że nie ma w nim przypadkowych słów – każde z nich może stać się światłem na mojej drodze.

Ogromną radością jest dla mnie także to, że moje dzieci mogły odkryć piękno Bożej miłości i doświadczyć, że Pan Bóg jest blisko każdego z nas.

Te rekolekcje były dla mnie prawdziwym duchowym SPA – czasem wyciszenia, odnowienia i spotkania z Bogiem. Wyjeżdżam z pokojem w sercu, z nową nadzieją i jeszcze większym przekonaniem, że życie z Chrystusem nadaje sens każdej codzienności. Cennym darem było także spotkanie ludzi głęboko zakorzenionych w wierze, których świadectwo, prostota i życzliwość stały się dla mnie inspiracją.

Wracam do domu z pragnieniem, aby nie zatrzymać tych doświadczeń tylko dla siebie, ale żyć nimi na co dzień – w małżeństwie, rodzinie i we wspólnocie. Wierzę, że to dopiero początek drogi, na której Pan Bóg będzie mnie dalej prowadził.

Wszystkim, którzy byli zaangażowani w przygotowanie i organizację tych rekolekcji, z całego serca składam serdeczne Bóg zapłać.

wdzięczna Katarzyna z Rodziną

Świadectwo Alicji i Łukasza

Piętnaście dni, które zmieniły nasze spojrzenie

W dniach 30 czerwca – 16 lipca 2026 roku uczestniczyliśmy w rekolekcjach Oazy Nowego Życia I stopnia dla rodzin w Mrzeżynie.

Przez 7 lat naszej drogi w Domowym Kościele odkładaliśmy decyzję o wyjeździe na 15-dniowe rekolekcje. Zastanawialiśmy się, czy warto przeznaczyć na nie cały wakacyjny urlop. Wydawało nam się, że to zbyt dużo czasu. Dziś wiemy jedno – to nie była strata wakacji, ale jeden z najpiękniejszych i najbardziej owocnych okresów, jakie mogliśmy otrzymać od Boga.

Rekolekcje okazały się czasem niezwykłej łaski, doświadczenia Bożej obecności i Jego działania. To był czas zatrzymania się, wsłuchania w Słowo Boże, odkrywania na nowo piękna sakramentu małżeństwa oraz budowania jeszcze głębszej relacji – zarówno z Bogiem, jak i ze sobą nawzajem.

Piętnaście dni minęło zaskakująco szybko. Ani przez chwilę nie pomyśleliśmy, że to za długo. Wręcz przeciwnie – dopiero teraz rozumiemy, że prawdziwa przemiana potrzebuje czasu. Potrzeba czasu, by uciszyć serce, otworzyć się na Boga, pozwolić Mu działać i nauczyć się na nowo słuchać drugiego człowieka. Tego nie da się przyspieszyć ani zastąpić krótkim wyjazdem. To trzeba po prostu przeżyć.

Na tych rekolekcjach jeszcze mocniej odkryliśmy, że Bóg działa wtedy, gdy dajemy Mu czas. W codziennym zabieganiu często chcielibyśmy zobaczyć owoce od razu, tymczasem On prowadzi nas cierpliwie, dzień po dniu. Każda Eucharystia, modlitwa, konferencja, rozmowa i spotkanie z drugim człowiekiem były kolejnym krokiem na tej drodze.

Wracamy z ogromną wdzięcznością. Wdzięcznością za ludzi, których spotkaliśmy, za wspólną modlitwę, rozmowy, świadectwa i za wszystkie łaski, których Bóg nam udzielił. Te rekolekcje pozostaną w naszych sercach na długo i wierzymy, że będą owocować w naszym małżeństwie oraz rodzinie.

Jeśli ktoś jeszcze zastanawia się, czy warto poświęcić swój urlop na rekolekcje, chcemy z całego serca powiedzieć: warto. To nie jest czas zabrany z życia. To czas, który nadaje życiu właściwy kierunek. To inwestycja w relację z Bogiem, w małżeństwo i rodzinę – inwestycja, której owoców nie da się przeliczyć.

Pojechaliśmy na rekolekcje z przekonaniem, że oddajemy Bogu dwa tygodnie naszego wakacyjnego urlopu. Wróciliśmy z odkryciem, że to Bóg podarował nam dwa tygodnie prawdziwego życia – pełnego pokoju, radości, miłości i Jego obecności. Dziś wiemy, że nie straciliśmy ani jednego dnia. Zyskaliśmy o wiele więcej, niż potrafiliśmy sobie wyobrazić.

Alicja i Łukasz (19 lat małżeństwa, 3 dzieci)

Liczba odwiedzin: 0

Fotorelacja

W dniach 6–12 lipca 2026 w Międzywodziu odbyły się Rekolekcje Ewangelizacyjne „I Ja Ciebie nie potępiam”. Był to wyjątkowy czas spotkania z Panem: w Jego Słowie, Eucharystii, sakramencie pojednania, podczas adoracji Najświętszego Sakramentu oraz w drugim człowieku.

Rekolekcje poprowadził ks. Robert Mrozowski przy wsparciu pary moderatorskiej (Marzena i Krzysztof Żygis), czterech par animatorskich (Sƚawka i Marek Bering, Magda i Adam Koniarscy, Danusia i Krzysztof Obremscy, Joanna i Arkadiusz Pierzchalscy), kleryka (Konrad Cieślak) oraz diakonii wychowawczej (Magda i Rafał Narloch, Gaja Narloch, Anielka Kulawczuk, Marysia Madeja i Marysia Żygis).

W rekolekcjach uczestniczyło łącznie 79 osób z różnych stron Polski, a także z Ukrainy. Były wśród nich małżeństwa należące do Domowego Kościoła, małżeństwa spoza wspólnot oraz osoby indywidualne.

Niech Bogu będą dzięki za ten piękny czas oraz za wszystkie łaski, których mogliśmy doświadczyć.

Świadectwo Krystyny i Michała

Szczęść Boże!

W te wakacje byliśmy po raz pierwszy na Rekolekcjach Ewangelizacyjnych organizowanych przez Domowy Kościół oraz w ogóle pierwszy raz na rekolekcjach jako małżeństwo i rodzina. Od dłuższego czasu myśleliśmy o tym, żeby dołączyć do jakiejś wspólnoty, jednak nie mogliśmy się zebrać, żeby zacząć aktywnie szukać, jeździć na spotkania otwarte. O rekolekcjach dowiedzieliśmy się od kuzynki Michała (która razem ze swoją rodziną od wielu lat należy do Domowego Kościoła); postanowiliśmy się zapisać, aczkolwiek bez przekonania, że uda się faktycznie wziąć w tym czasie urlop i pojechać. Pan Bóg zatroszczył się o wolne w pracy i mimo bardzo intensywnego czasu i wątpliwości czy będziemy pasowali do „tego klimatu”- udało się nam uczestniczyć w rekolekcjach. Ten wyjazd był dla nas ogromnym darem. Nasza 2- letnia córeczka była wspaniale zaopiekowania przez Diakonię Wychowawczą, a my pierwszy raz od jej narodzin mogliśmy w spokoju uczestniczyć w Adoracji, spotkaniach i wykładach. Nasze obawy, że nie będziemy pasować, nie będziemy umieli wejść w klimat rekolekcji, dzielić się na spotkaniach kręgów… to wszystko od pierwszych godzin zniknęło. Zaskoczyło nas, że wszyscy byli tacy prawdziwi, ciepli, nie wywyższali się, okazywali zrozumienie. Mieliśmy wrażenie jakby tematyka i program rekolekcji były ułożone specjalnie dla nas. Głęboko poruszały nas konferencje i świadectwa. Ten spokój i poczucie bliskości Boga, za którymi w ostatnich miesiącach już bardzo tęskniliśmy oraz siła płynąca z tego że jest się wspólnotą, a nie tylko jednostką, sprawiły że postanowiliśmy starać się o dołączenie do Domowego Kościoła. Mamy nadzieję, że w najbliższym czasie powstanie w naszej okolicy Krąg i że będziemy mogli wzrastać w tej wspólnocie. Czas rekolekcji był nam bardzo potrzebny, żeby się zatrzymać i zastanowić co jest dla nas ważne, jaką rodzinę chcemy tworzyć i jakie wartości przekazywać dzieciom. Pokazał nam też, że do Domowego Kościoła nie należą tylko idealni, wręcz święci ludzie, ale że to całkowicie normalne rodziny, z takimi jak my problemami, zaletami i wadami. Jesteśmy bardzo wdzięczni Panu Bogu, Magdzie która nas zaprosiła, Diakonii organizującej rekolekcje oraz wszystkim uczestnikom, dzięki którym był to czas pełen łaski, radości i nadziei. Chwała Panu!

Krystyna i Michał

Świadectwo z Rekolekcji

Jesteśmy w Domowym Kościele prawie 4 lata. Mamy czwórkę dzieci w wieku od 12 do 3 lat. Jechałam na te rekolekcje bez specjalnych oczekiwań. Jeździliśmy wcześniej na rekolekcje krótkie, kilkudniowe. W zeszłym roku było mi naprawdę ciężko dobrze je przeżyć, ponieważ najmłodsza córeczka musiała być cały czas ze mną, a wiadomo, jak wygląda możliwość skupienia się na modlitwie, rozważaniach czy jakichkolwiek naukach z dwulatkiem ciągnącym za rękę we wszystkie możliwe strony. Bałam się tegorocznych rekolekcji. Bałam się, że będzie podobnie. Dlatego też wybraliśmy rekolekcje ewangelizacyjne-nie jesteśmy jeszcze gotowi na dwutygodniowy wyjazd, jaki wiąże się z ONŻ. Myślałam, że jakoś przetrwamy. Jakie było moje zdziwienie i radość, gdy już od samego początku Diakonia Wychowawcza tak skutecznie opiekowała się całą naszą czwórką dzieci, bez wyznaczania granic wiekowych, że mogłam w spokoju i ciszy serca czerpać z tego, co mówi do mnie Pan. Tyle się modliłam o to, żeby móc owocnie przeżyć te rekolekcje. W ostatnim czasie mimo, że jest to okres wakacyjny codzienność bardzo przytłaczała naszą rodzinę, mieliśmy dla siebie tak mało czasu, że aż mnie serce bolało z bezsilności. Termin wyjazdu rekolekcyjnego nieszczególnie nam pasował, mieliśmy tyle spraw na głowie, jeszcze tyle do załatwienia, a tu trzeba rzucić wszystko i wyjechać. Później okazało się, że było to dla nas wielkie błogosławieństwo, bo w końcu mogliśmy być dla siebie. Jak to Pan Bóg wszystko wspaniale planuje. A my tylko musimy nie przeszkadzać. :) Nie przedłużając mogę powiedzieć, że trzy razy przyszedł do mnie Pan podczas tych rekolekcji. Po pierwsze w postaci Diakonii Wychowawczej, wspaniali, kochani opiekunowie. Po drugie w słowach pani Doroty Lenczewskiej opowiadającej o mistyczce Alicji Lenczewskiej. Poruszyła moje serce i to poruszenie trwa nadal. I trzeci raz w słowach Kapłana podczas spowiedzi świętej, do której mogliśmy się w spokoju i ciszy przez długi czas przygotowywać. Poczułam się przytulona do Jego serca i uwierzyłam, że naprawdę ze szystkim sobie poradzę, bo Pan jest przy mnie. Zawsze. To ja zapominam o Nim, On o mnie nigdy.

Chwała Panu!

Liczba odwiedzin: 0

Z dniem 1 lipca 2026r. posługę moderatora Ruchu Światło–Życie Archidiecezji Szczecińsko‑Kamieńskiej obejmuje ks. Paweł Olewiński, Życzymy mu światła Ducha Świętego, odwagi w prowadzeniu wspólnoty oraz wielu pięknych owoców tej posługi.

Jednocześnie z serca dziękujemy ks. Wociechowi Koladyńskiemu za dotychczasową służbę, troskę o wspólnoty i za wszelkie dobro, które wniósł w życie Ruchu.

Niech Pan prowadzi obu kapłanów w ich dalszej drodze posługi.

Liczba odwiedzin: 0

Fotorelacja 1

Fotorelacja 2

13 czerwca 2026 w parafii pw. Przemienienia Pańskiego na Szczecińskich Gumieńcach odbyła się Diecezjalna Oaza Matka wspólnoty Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. Była to okazja do spotkania w szerokim wymiarze wspólnoty młodzieżowej, dorosłych i Domowego Kościoła. Mszy koncelebrowanej przewodniczył Ks. Wojciech Koladyński kończący swoją posługę jako diecezjalny Moderator Ruchu. U progu sezonu wakacyjnego był to czas modlitewnej mobilizacji oraz prośby o duchowe siły i dary na zbliżające się turnusy oazowych rekolekcji.

Po Komunii Świętej i uwielbieniu Boga Jagoda i Tomasz Lencewicz odpowiedzialni za Diakonię Oaz Rekolekcyjnych przedstawili pary moderatorskie i kapłanów posługujących na letnich rekolekcjach, którzy z rąk moderatorów Ks. Wojciecha Koladyńskiego i Ks. Marcina Nockowskiego moderatora diecezjalnego Domowego Kościoła otrzymali świece i błogosławieństwo. Na zakończenie Eucharystycznego spotkania para diecezjalna podziękowała księdzu Wojtkowi – ustępującemu Moderatorowi Diecezjalnemu Ruchu Światło-Życie za 12 lat posługi oraz przywitała Ks. Pawła Olewińskiego życząc zapału serca i mocy od Ducha Świętego na drodze rozpoczynającej się z 1 lipcem 2026 posługi nowego moderatora ruchu. Po zakończeniu DOM wspólnota spotkała się na poczęstunku. Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy zaangażowali się w przygotowanie i służyli nam swoim zaangażowaniem podczas całego spotkania.

Chwała Panu !
Agnieszka i Krzysztof

Świadectwo

W sobotę 13.06.2026 uczestniczyliśmy w Diecezjalnej Oazie Matce (DOM-ie). Tego dnia było również Wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, co w szczególności odpowiadało podniosłości tego wydarzenia. Świętowanie zaczęliśmy od Mszy Świętej podczas której wraz z mężem dołączyliśmy do Krucjaty Wyzwolenia Człowieka. Uważam, że był to szczególny czas łaski dla naszej rodziny, który cały czas trwa. Podczas DOM-u podziękowaliśmy za wieloletnią posługę moderatora naszej diecezji – ks. Wojtka Koladyńskiego i po odczytaniu decyzji arcybiskupa przywitaliśmy nowego- ks. Pawła Olewińskiego. Pod koniec eucharystii miało miejsce rozesłanie oaz. Całość tego wydarzenia zwieńczyła Agapa, na której mogliśmy spotkać się ze znajomymi przy wspólnym stole oraz wspomóc młodzież przygotowującą się do przeżywania letnich rekolekcji.
F i B

Liczba odwiedzin: 0

Fotorelacja

W dniach 22-25.05 w Centrum Ruchu Światło-Życie w Krościenku nad Dunajcem odbyła się Centralna Oaza Matka. Każdego roku gromadzi ona moderatorów, animatorów, członków diakonii i innych odpowiedzialnych ze wszystkich gałęzi i stanów Ruchu , którzy w uroczystość Zesłania Ducha Świętego pragną wspólnie modlić się w intencji nadchodzących rekolekcji wakacyjnych oraz uczestniczyć w uroczystym rozesłaniu oaz, czyli odebraniu zapalonych świec oaz wielkich przez przedstawicieli poszczególnych diecezji. W czasie COM ma też miejsce ponowne zawierzenie Oazy Maryi Niepokalanej Matce Kościoła pod jej figurą na Kopiej Górce. Akt ten dokonywany jest przez moderatorów zgromadzonych na Kolegium Moderatorów w Dniu Moderatora w Święto Niepokalanej Matki Kościoła.

Centralna Oaza Matka rozpoczęła się w piątkowy wieczór Mszą Św. połączoną z Nieszporami. Przewodniczył jej Moderator Krajowy Domowego Kościoła ks. Tomasz Opaliński. W homilii podkreślił, że należy służyć z miłości i w pokorze: „Spuśćmy powietrze ze słowa posługa”. Na zakończenie została zaśpiewana piosenka nowego roku formacyjnego „W mocy Ducha Świętego”.

Kolejny dzień, tzw. Dzień Diakonii rozpoczął się Jutrznią, po której nastąpiła Celebracja Sakramentu Pokuty i Pojednania.

Następnie wybrani delegaci z poszczególnych diecezji w liczbie 141 udali się na VII Nadzwyczajną Kongregację Diakonii, której celem było wyłonienie trzech kandydatów na Moderatora Generalnego. Wyborom przewodniczył biskup delegat KEP ds. Ruchu Światło-Życie, bp Adam Szal. Dla pozostałych uczestników COM był to m.in. czas spotkań w grupach.

O godzinie 19-stej rozpoczęła się Msza Św. Wigilii Zesłania Ducha Świętego połączona z Nieszporami, po której nastąpiła Wielka Wigilia Modlitewna „Niech zstąpi Duch Twój”. Eucharystii przewodniczył bp Adam Szal. W czasie Nieszporów miało miejsce błogosławieństwo 9 nowych członków stowarzyszenia Diakonia Ruchu Światło-Życie. Ze względu na złe warunki pogodowe wszystko to odbyło się w kościele Chrystusa Dobrego Pasterza (w tzw. górnym kościele), a nie jak zazwyczaj w Wieczerniku Św. Jana Pawła II.

Następny dzień (Dzień Animatora) zapoczątkowała Jutrznia szczególnie mocno wyczekiwana przez animatorów, którzy w czasie niej mieli otrzymać błogosławieństwo animatorskie. Odbyła się ona w tzw. dolnym kościele, gdzie znajduje się grób Czcigodnego Sługi Bożego ks. Franciszka Blachnickiego. Po homilii, którą wygłosił przewodniczący Jutrzni ks. Aleksander Suchocki, każdy z kandydatów do błogosławieństwa został wywołany po imieniu, na co odpowiadano „jestem”. Następnie wywołani uklękli, a cała wspólnota modliła się za nich pieśnią do Ducha Świętego, po czym otrzymali uroczyste błogosławieństwo do posługi animatorskiej i przyjęli zewnętrzny znak tego w postaci krzyża animatorskiego z rąk Moderatora Generalnego ks. bp Adama Wodarczyka. Dyplomy już tradycyjnie wręczyła Pani Dorota Seweryn z Instytutu Niepokalanej Matki Kościoła.

Około godz. 11-stej rozpoczęła się Msza Św. z uroczystym rozesłaniem oaz pod przewodnictwem Moderatora Generalnego. Na jej zakończenie przedstawicielom poszczególnych diecezji zostały wręczone zapalone świece oaz wielkich oraz pobłogosławiono członków Diakonii Misyjnej, którzy wyjadą na rekolekcje I i II stopnia do Kenii. Po Eucharystii większość uczestników COM już opuściła Krościenko.

Ostatni dzień COM, to Dzień Moderatora.

W tegorocznej Centralnej Oazie Matce uczestniczyło ok. 700 osób, co jest niewątpliwym rekordem. Nieprzeciętna jest również liczba nowych animatorów krzyżowych, bowiem na niedzielnej Jutrzni błogosławieństwo otrzymało ponad 100 osób i to w wyjątkowy sposób, ponieważ pierwszy raz w historii Ruchu z rąk biskupa. Miło nam nadmienić, że w skład tego grona wchodzi też jedna z animatorek z naszej diecezji.

Tak było 11 lat temu, a wspomnianą animatorką byłam ja.

Uświadomienie sobie, że tegoroczny COM odbywa się w tych samych dniach co wówczas jeszcze bardziej zmobilizowało mnie do uczestniczenia w nim. Pan Bóg zadziałał tak, że pomimo początkowych trudności udało się.

W tym roku z naszej Archidiecezji w Centralnej Oazie Matce wzięło świadomie udział 5 osób (6 jeśli weźmiemy pod uwagę roczną uczestniczkę :D). W sumie wyszło tak, że wszyscy jesteśmy z Diecezjalnej Diakonii Formacji Diakonii.

Program COM-u był podobny do tego z 2015 r., ale poszczególnym liturgiom przewodniczyli oczywiście inni kapłani niż wówczas. Wyjątkiem była Jutrznia w niedzielę Zesłania Ducha Św., bo to już tradycja, że prowadzi ją ks. Aleksander.

Nowością w tym roku była Wioska Animatorów. Każdy mógł wybrać spośród 12 mini-event o różnej tematyce i formie: wymiana myśli, warsztaty, dyskusje w stylu oksfordzkim, przedpokój Krucjaty, miniwykłady, czy gra terenowa o ks. Blachnickim. Wszystko to, aby móc zainspirować nas i stworzyć przestrzeń do dzielenia się swoimi doświadczeniami służby. Udało mi się wziąć udział w wykładzie pt. „Animator- homo Paschalis”, który przypomniał mi, że bez paschy Jezusa nie ma posługi animatorskiej. Następnie udałyśmy się wraz z Kasią i Alą na warsztaty „Animator pokoju- o komunikacji empatycznej”. Temat mocno wpisany w hasło tegorocznego roku formacyjnego podpowiedział mi sposoby pokojowych rozwiązań konfliktów we wspólnocie.

W COM-ie uczestniczyłam 3 raz, jednak dopiero teraz miałam okazję wziąć udział w Wigilii modlitewnej w Wieczerniku Św. Jana Pawła II. Pomimo panującego na dworze chłodu serca były gorące obejmujące modlitwą cały Ruch Światło-Życie i proszące o Ducha Św.

W czasie błogosławieństwa 160 animatorów w czasie niedzielnej Jutrzni modliłam się w ich intencji szczególnie mocno wspominając jednocześnie swoje własne błogosławieństwo, dziękując za nie Panu Bogu i uświadamiając sobie, że został pobity rekord sprzed 11 lat w liczbie nałożonych krzyży. Pan Bóg posyła jeszcze więcej robotników na swoje żniwo!

Pod koniec niedzielnej Mszy Św. odebrałyśmy wraz z Kasią święcę Oazy Wielkiej Betel, która została poświęcona w Dzień Światła przypadający w Uroczystość Ofiarowania Pańskiego. Jest ona symbolem posłania Ruchu w naszej archidiecezji. Już 13 czerwca będzie obecna w czasie Diecezjalnej Oazy Matki i to od niej będą odpalane świece oaz średnich.

Tegoroczna Centralna Oaza Matka była dla mnie czasem wytchnienia od codzienności, nabrania Ducha Św. i czasu we wspólnocie w miejscu, które dobrze znam, a jeszcze 11 lat temu jechałam na COM w nieznane…

Emilia

Liczba odwiedzin: 0