Archiwum kategorii Aktualności

Seria „Wywiady” to odpowiedzi małżeństw i młodzieży formujących się w Ruchu Światło-Życie naszej Archidiecezji na kilka pytań.
Powstała po to byśmy mogli ubogacić się świadectwem ich życia, formowania się we wspólnocie, przeżywania tej formacji w swoim życiu osobistym, małżeńskim, rodzinnym.
Co miesiąc na naszej stronie ukaże się jedno świadectwo.
Zachęcamy do czytania.

Wywiad z Ewą i Andrzejem

1) parę informacji o sobie, Waszej rodzinie…

Ewa i Andrzej Jarczakowie – rejon Słoneczne, parafia Niepokalanego Serca Najświętszej Marii Panny. Niedługo będziemy przeżywać 48 rocznicę sakramentu małżeństwa. Mamy jedną córkę i czworo wnucząt. W Domowym Kościele przeżywamy obecnie 40 rok formacji.

2) czy słyszeliście wcześniej o takiej wspólnocie jak Ruch Światło-Życie? Albo kiedy pierwszy raz o takiej wspólnocie usłyszeliście?

3) co skłoniło Was do pójścia na pierwsze spotkanie kręgu pilotowanego Domowego Kościoła?

O Ruchu Światło-Życie wiedzieliśmy wcześniej, ale myśleliśmy że to ruch dla młodzieży, natomiast pierwszy raz o wspólnocie małżeńskiej usłyszeliśmy w niezwykłych okolicznościach. W czerwcu 84 roku byliśmy na pielgrzymce do Włoch. W Rzymie nasz autokar został okradziony i Ojciec Święty Jan Paweł II, gdy się o tym dowiedział zaprosił naszą grupę na Mszę św. do prywatnej kaplicy, a później spotkał się z całą grupą i z każdym osobiście rozmawiał. Na zakończenie rozmowy z nami życzył nam byśmy wstąpili do oazy rodzin, tak jak kilka małżeństw tej pielgrzymki. Pytaliśmy te małżeństwa potem o co chodzi, co to jest oaza rodzin, a po powrocie do domu zaczęliśmy pytać kolegę z pracy – Tadeusza, o którym wiedzieliśmy że angażuje się w parafii, naszego późniejszego animatora (nie było wtedy jeszcze par pilotujących). W niedługim czasie w naszej parafii zawiązało się 6 kręgów. Spotkanie informacyjne dla wszystkich odbyło się zresztą w naszym domu.

4) czym zachęciła Was formacja Domowego Kościoła że postanowiliście ją przeżywać?

Wchodząc do kręgu powoli odkrywaliśmy zupełnie nową rzeczywistość Bożej miłości, osobistej relacji z Jezusem, Słowa Bożego, które zaczęło stawać się dla nas słowem życia i wspólnoty: tej małej – kręgu i dużej – Kościoła. Oboje z rodzin letnich religijnie wcześniej nie uczestniczyliśmy intensywnie w życiu Kościoła. Nie mieliśmy też wiedzy religijnej.
Ja przeżyłam zaledwie 5 lat wcześniej gwałtowne nawrócenie, ale mimo pewności że Bóg jest Miłością i że mnie kocha, bardzo brakowało mi wiedzy i kogoś kto będzie mi towarzyszył na drodze wzrostu wiary. Nie umiałam się modlić, próbowałam czytać Pismo św., ale nic nie rozumiałam. Stopniowo odkrywaliśmy też jak ważna jest troska o wzajemne relacje i umiejętność komunikacji i poznawaliśmy jakim darem są dla naszego małżeństwa i rodziny zobowiązania. To wszystko przychodziło stosunkowo powoli, aż do momentu, gdy pojechaliśmy na naszą pierwszą oazę. To był moment przełomowy – mocne doświadczenie działania Boga we wspólnocie rekolekcyjnej, modlitwa, poznawane treści, spotkania w grupach i świadectwa innych. Odkryliśmy piękno tego charyzmatu i doświadczyliśmy działania Ducha Świętego.Od tego czasu co roku przez ponad 30 lat przeżywaliśmy przeważnie więcej niż jedne rekolekcje, czy to jako uczestnicy, czy też jako animatorzy, jako para prowadząca a także diakonia wychowawcza lub w kuchni. Pan Bóg dał nam łaskę poznania i przyjęcia charyzmatu ruchu jako szczególnego daru.

5) jaka jest Wasza droga formacji?

Przez tyle wszystkie lata nie wyobrażaliśmy sobie wakacji bez oazy. Przeżyliśmy wszystkie stopnie oazy, ORAR I i II st., różne rekolekcje tematyczne, sesję o pilotowaniu, ORD, ORAE, ORDR I i II st. Każde przeżyte rekolekcje, także te podczas których służyliśmy, przynosiły nowe odkrycia i jak dziś widzimy z perspektywy czasu, pozwalały nam coraz głębiej wchodzić w formację.

6) wiemy że podejmowaliście różnego rodzaju posługi. Dlaczego? Jakie owoce przyniosły te posługi w Waszym życiu osobistym, małżeńskim, rodzinnym?

Na zakończenie naszego pierwszego II st. oazy, na który pojechaliśmy do Krościenka, każde z małżeństw składało Bogu przyrzeczenie zaangażowania w ruchu. Do dziś mamy kartkę, z której odczytaliśmy wspólnie, że przyrzekamy podejmować każdą służbę do której nas Pan powoła i pośle. Nie wiedzieliśmy wtedy co nam Bóg przygotował, ile zadań, które po ludzku zupełnie przekraczały nasze możliwości jest przed nami, ale przez te wszystkie lata byliśmy wierni temu przyrzeczeniu. Doświadczenie miłości i mocy Boga, który zechciał nas używać na różne sposoby we wspólnocie jest wielkim darem dla nas osobiście i jesteśmy za nie bardzo wdzięczni Panu, bo mimo, że nieraz było trzeba włożyć wiele wysiłku i starań lub spotykały nas różne przeciwności, to zawsze tym działaniom towarzyszyła i uprzedzała je łaska Boga. Każda służba, do której zostaliśmy posłani była zadaniem, ale też pomagała nam otwierać się na Boga, wspólnotę i na siebie nawzajem; pomagała wzrastać. Nie wyobrażamy sobie jak wyglądałoby nasze życie bez Domowego Kościoła, jacy bylibyśmy żyjąc tak jak przedtem. Jesteśmy szczęśliwi i wdzięczni Bogu za drogę i sposób w jaki nas prowadził. Wdzięczni też jesteśmy Bogu za to, że nasze dzieci należą do Domowego Kościoła oraz za to, że kilka razy oni jako małżeństwo, a także nasze wnuczki, byli w diakonii wychowawczej na oazach.

7) z podejmowanych posług która była dla Was szczególna? Dlaczego?

Przez te lata pełniliśmy posługę pary animatorskiej, rejonowej, diecezjalnej, filialnej, odpowiedzialnej za diakonię rekolekcyjną i diakonię modlitwy. Każdy z tych rodzajów służby jest inny, ma inne zadania i napotyka na inne trudności, ale szczególnym rodzajem diakonii jest prowadzenie rekolekcji – zadanie na bardzo wielu płaszczyznach jednocześnie, wymagające wcześniejszego starannego przygotowania, prowadzenie konferencji i modlitw, różnorodne działania organizacyjne, doświadczenie spotkania bardzo wielu różnych osób, które przeżywają intensywnie działanie Boga, czasem konieczność reagowania w sytuacjach kryzysowych, współpraca z kapłanem i całą diakonią oazy – wszystko to jest nie lada wyzwaniem, ale w tym wszystkim zawsze było dużo modlitwy i intensywnego doświadczenia, że Bóg działa w nas i przez nas a nie my działamy, że wszystko jest jego darem i On sam objawia Swoją moc w tej wspólnocie.

8) jak zachęcilibyście małżeństwa do włączenia się w formacje Domowego Kościoła?

To pytanie, na które najłatwiej odpowiedzieć poprzez danie własnego świadectwa, ale też przytaczając argumenty racjonalne: warto ukazywać jak w obliczu coraz większych zagrożeń współczesnego świata potrzebna jest wspólnota ludzi o podobnym systemie wartości, jaką stanowi pomoc dla małżonków we wzajemnym poznaniu i zrozumieniu siebie, co prowadzi do umocnienia miłości i szczęścia w małżeństwie, jak ważna jest w wychowywaniu dzieci w wierze i do służby, jaką wartość stanowi wzajemna pomoc we wspólnocie.

9) ogromną i nieocenioną wartością w Domowym Kościele są posługujący w nim Księża.
Jakie macie doświadczenia współpracy z Kapłanami? Czy macie wdzięczność za ich posługę?

Przez wiele lat na różne sposoby współpracowaliśmy bardzo wielu Kapłanami. Z niektórymi do dzisiaj łączy nas przyjaźń czy sympatia. Nie wymieniamy tu nikogo, żeby nie pominąć innych. Wszystkim: moderatorom diecezjalnym, rejonowym, kręgu czy moderatorom oaz jesteśmy bardzo wdzięczni. Inna jest rola kapłana na rekolekcjach, inna podczas spotkań w ciągu roku pracy. Zawsze jednak w tej relacji staraliśmy się o wzajemne zrozumienie i współpracę. Ważna była modlitwa za Księży, ważne było prowadzenie rozmów, wyjaśnianie, wspólne ustalanie zadań, wzajemny szacunek i otwartość na uwagi czy pomysły. Kapłan głosząc słowo, sprawując sakramenty, służąc duchową radą, będąc aktywnie obecny na spotkaniach prowadząc modlitwy ma rolę, której nikt z nas świeckich nie może wypełnić. Zawsze staraliśmy się to okazywać tym wszystkim księżom, z którymi współpracowaliśmy.

10) jak rozumiecie hasło roku „Powołani do misji”?

Powołani do misji, to na każdym etapie życia, odkrywanie na modlitwie i we wspólnocie swojego zadania oraz odpowiedź na to powołanie według rozeznanej woli Bożej poprzez decyzję i podjęcie konkretnego działania, a także sposób życia: świadectwo i zaangażowanie. Pierwsze prawo życia duchowego, które poznajemy na etapie ewangelizacji mówi, że Bóg nas kocha i ma dla naszego życia wspaniały plan. Ten plan realizuje się w naszym życiu poprzez otwartość na przyjęcie woli Bożej względem naszego małżeństwa i odpowiedź, która wyraża się w służbie podejmowanej w wolności. W ten sposób poprzez „posiadanie siebie w dawaniu siebie” możemy odpowiedzieć na miłość Boga i realizować swoje powołanie.

Liczba odwiedzin: 0

Fotorelacja

6 listopada br. dla Wspólnoty Domowego Kościoła naszego stargardzkiego rejonu był dniem radości i dziękczynienia Panu Bogu za dar nowych członków.

W parafii pw. Św. Ottona w Pyrzycach, podczas Mszy Świętej o godzinie 18:00 trzy małżeństwa, które zakończyły etap „pilotażu”, wyraziły pragnienie włączenia się do Domowego Kościoła gałęzi rodzinnej Ruchu Światło-Życie i formowania się według jego zasad. Uroczystej Eucharystii przewodniczył ks. Roman moderator kręgu.

Małżeństwa stojąc przed ołtarzem osobiście wyraziły swoją wolę włączenia się do Domowego Kościoła. Następnie, na znak tej decyzji, przyjęły z rąk ks. Romana oraz Dagmary i Mariusza pary rejonowej zapaloną świecę – symbol Chrystusa, który jest Światłem i Życiem. Małżeństwa miały też swój aktywny wkład w piękno całej sprawowanej liturgii, włączając się w posługę lektorów i procesję z darami.

Po uroczystej Eucharystii odbyła się agapa w salce parafialnej, na której przy słodkim ciastku i kawie radowaliśmy się z dołączenia do naszej wspólnoty sióstr i braci.

Chwała Panu!
Grażyna i Marek

Świadectwo Joli i Kordiana

Pochwalony Jezus Chrystus

Styczeń – do naszego domu wchodzi ksiądz Roman z wizytą duszpasterską. Śpiewamy kolędę, modlitwa, rozmowy przy kawie. Ksiądz Roman zaczyna opowiadać o Domowym Kościele. Uważnie słuchamy – ale to już było – przed laty próbował ksiądz Jarosław, znajomi z Domowego Kościoła. To po prostu nie dla nas, to nie ten czas.

Wieczorem przed snem mąż przypomniał „Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu – to wszystko będzie na właściwym”. Trudno polemizować. Ziarno zostało zasiane.

Kilka dni później włączone przypadkowo, a może to nie przypadek – opatrzność Boża kazanie księdza Pawlukiewicza i słowa „we wspólnocie człowiek rozwija się najpełniej’ Pan Bóg zaprasza Nas do działania.

Druga wizyta księdza Romana – zgoda, ale na próbę. Zostawiamy sobie możliwość powrotu z tej drogi.

Rozterki, wahania, brak czasu, zmęczenie, piętrzące się trudności, problemy ze zdrowiem, praca – to wszystko „niesiemy” na pierwsze spotkanie. Zaczęło się. Poznajemy zasady Domowego Kościoła, dzielimy się życiem, czytamy Ewangelię. Odkrywamy, że słowa Ewangelii Nas karmią, zmieniają i uświęcają. Namiot spotkania nie jest łatwo, a dialog małżeński?- przecież wiecie.

Nadal sie wahamy i przychodzą myśli, by zrezygnować, jednak czujemy, że to Jezus Nas zaprasza – czy możemy nie odpowiedzieć na takie zaproszenie?

Poznajemy się bardzo ostrożnie. Małżeństwa – każdy z bagażem doświadczeń życiowych, potknięć, niepewności, rozterek, szukający Boga na własne sposoby. I znowu stajemy przed wyborem, odchodzą dwa małżeństwa- zostać czy odejść?

Nadal wprowadzamy w życie zasady Domowego Kościoła, modlimy się: „Jezu Ty się tym zajmij”, „Jezu ufam Tobie”, Chwała Panu” – to nasza nowa codzienność.

Radość kolejnych spotkań, odnajdujemy Boga, żyjemy Nim. Uświadamiamy sobie, że: Iwona i Andrzej, Olga i Rafał, Grażyna i Marek, ksiądz Roman to nasza nowa rodzina. Chwała Panu. Dobrze, że jesteście.

Uśmiechy, łzy, zrozumienie, dawanie sobie kolejnych szans – to wszystko było na spotkaniach. Czy było warto?

Było.

Pan mój, Bóg mój i Maryja moja.

Listopad – zostaliśmy włączeni do Domowego Kościoła, gałęzi Światło – Życie i będziemy formować się według jego zasad.

Amen. Jola i Kordian Bóg Wam zapłać.

Świadectwo Iwony i Andrzeja

Szczęść Boże.

Kochani na wstępie pragniemy podziękować dobremu Bogu za możliwość przystąpienia do Domowego Kościoła.

To piękne jak Pan Bóg nas zna i kocha. Potrafi postawić odpowiednich ludzi na naszej drodze życia. Takich, którzy swoją wiara i doświadczeniem Boga otwierają nam oczy. To piękne jak potrafimy się otwierać na działanie Pana Boga a każde kolejne spotkanie zbliża nas do niego. Na początku nie rozumieliśmy tych wszystkich reguł, zasad, dialogu, rozważania słowa Bożego a teraz pomalutku widzimy tego piękne owoce, których my jako małżonkowie pogłębiamy swoją wiarę oraz wzajemną miłość. Teraz wiemy, że potrzebne nam było takie odnowienie duchowe. Ufając Panu Bogu a jednocześnie oddając Mu całe nasze życie, małżeństwo i rodzinę wierzymy, że Jezus przeprowadzi nas przez ten cały czas bycia w kręgu Domowego Kościoła.

Iwona i Andrzej

Świadectwo Olgi i Rafała

Szczęść Boże

Pewnego wieczoru odwiedził nas ks. Roman z propozycją przystąpienia do Domowego Kościoła. Na tamten moment nie bardzo wiedzieliśmy, czy to na pewno jest dla nas. Budziło to w nas wiele pytań, ciekawość, ale i też niepewność, czy poradzimy sobie z wyzwaniem jakie stawia prze nami Pan, ale wiedzieliśmy jedno…. ze skoro Bóg przysyła do nas kapłana, to na pewno nie jest to przypadek i postanowiliśmy zaufać Bogu. Pierwsze spotkanie budziło w nas przeróżne emocje: lęk przed ludźmi, których nie znaliśmy, niepewność, jak również ciekawość. Lęk szybko zamienił się w radość, ponieważ ludzie, na pozór tak od siebie różni okazali się ludźmi, których łączy wiele, a przede wszystkim miłość do Boga. Ze spotkania na spotkanie otwieramy się coraz bardziej, czujemy wsparcie jak również zrozumienie. Pięknym i uroczystym momentem było dla nas uczestniczenie we Msza Św. podczas, której włączyliśmy się do Domowego Kościoła, gałęzi rodzinnej Ruchu Światło – Życie i wyraziliśmy pragnienie formowania się według jego zasad.

Olga i Rafał

Liczba odwiedzin: 0

Słowo zaproszenia
w związku z Ingresem do Bazyliki Archikatedralnej w Szczecinie

Drodzy bracia duchowni, osoby konsekrowane oraz wszyscy wierni świeccy Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej! Umiłowani w Chrystusie siostry i bracia!

Z wielką radością i wdzięcznością przyjąłem wolę papieża Franciszka, który powierzył mi misję pasterzowania w Archidiecezji. Mam jednak świadomość, że do wypełnienia tak ważnej misji potrzeba pomocy Boga i wsparcia wiernych. Bardzo proszę o modlitwę, współpracę i pomoc! W tym duchu zapraszam do udziału w uroczystości mojego ingresu do Archikatedry pw. św. Jakuba w Szczecinie, która odbędzie się 26 października 2024 roku o godz. 11:00.

Ingres to szczególny moment w życiu Archidiecezji, a dla mnie osobiście to czas modlitwy i refleksji nad misją, którą Pan mi powierza. Ingres w pewnym sensie jest jak zaślubiny z konkretną wspólnotą, która gromadzi się wokół Jezusa Chrystusa. Ufam, że z Bożą pomocą oraz wsparciem Was wszystkich wiernie wypełnię złożone zaślubiny i będę służyć Kościołowi Szczecińsko-Kamieńskiemu z oddaniem i miłością.

Jestem szczególnie wdzięczny, że mogę obejmować posługę w Archidiecezji, której początki sięgają misji świętego Ottona z Bambergu. To on przyniósł światło Ewangelii na te ziemie, dając początek naszemu Kościołowi lokalnemu. Zdaję sobie sprawę, że historia naszego Kościoła jest skomplikowana, podobnie jak niekiedy zawiłe bywa ludzkie życie, ale jest ona również pełna nadziei.

Wspominając dzieło świętego Ottona, pragniemy dalej kontynuować jego misję, głosząc Chrystusa i budując wspólnotę Kościoła. Nie możemy też zapomnieć o szczególnej opiece naszej patronki, Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła, której zawierzamy naszą Archidiecezję, prosząc, by prowadziła nas wszystkich ku Chrystusowi!

Jeszcze raz zapraszam do wspólnej modlitwy podczas ingresu. Wasza obecność będzie dla mnie wielkim darem i znakiem jedności naszej Archidiecezji. Proszę również o modlitwę, bym w mojej posłudze arcybiskupiej potrafił wsłuchiwać się w Boży głos i mądrze prowadzić naszą wspólnotę ku coraz głębszej wierze i miłości.

Razem powierzajmy tę drogę Bogu, prosząc Ducha Świętego o Jego światło i moc. Z serca błogosławię każdemu z Was i z radością oczekuję spotkania podczas tej ważnej dla nas wszystkich uroczystości!

Liczba odwiedzin: 0