Archiwum kategorii Aktualności

Fotorelacja

Świadectwo Asi i Krzyśka

Jesteśmy małżeństwem sakramentalnym od 10 lat. Mamy 8 – letnią córkę i 7 – letniego syna. W Domowym Kościele jesteśmy od 4 lat. Mieszkamy na terenie diecezji płockiej. Poznaliśmy się w Ruchu Światło – Życie we wspólnocie akademickiej, obydwoje mamy za sobą doświadczenie długich 15-dniowych rekolekcji oazowych. Mimo to długi czas wzbranialiśmy się przed decyzją wyjazdu na rekolekcje rodzinne, widząc wiele przeszkód w naszym życiu osobistym i zawodowym, które z obecnej perspektywy postrzegamy bardziej jako wymówki. W wakacje 2024 r., po trudnych doświadczeniach rodzinnych, zdecydowaliśmy się pojechać na ORAR II stopnia. Tamto doświadczenie rekolekcyjne, pierwsze we wspólnocie rodzinnej Ruchu Światło-Życie, sprawiło, że już wtedy zdecydowaliśmy, że w wakacje 2025 roku pojedziemy na I stopień Oazy Rodzin. Dzieliliśmy się tym na spotkaniach kręgu, do którego od września 2024 r. dołączyliśmy (z uwagi na rozpad dotychczasowego kręgu), co zaowocowało, iż dwa małżeństwa formujące się od 7 lat również zdecydowały się pojechać na Oazę Rodzin I stopnia (w innym miejscu i terminie). Od jesieni przeglądaliśmy już propozycje rekolekcji, mając nadzieję, iż uda nam się znaleźć miejsce, w którym z jednej strony będziemy mogli doświadczyć prawdziwej „oazy” i zanurzyć się w przeżyciach rekolekcyjnych, a z drugiej będziemy mogli dać dzieciom poczucie, że atrakcyjnie spędzają wakacje z rodzicami. I stopień Oazy Rodzin w Mrzeżynie okazał się w pełni sprostać tym oczekiwaniom. Od pierwszych dni czuliśmy, że jesteśmy w odpowiednim miejscu, wśród odpowiednich ludzi. Doświadczyliśmy niezwykłego poczucia wspólnoty – od codziennych rozmów, wspólnego dzielenia się życiem i Ewangelią, po konkretną i namacalną pomoc w chwilach trudności czy chorób. Na każdym kroku obserwowało się wzajemną troskę, zainteresowanie i otwartość. Był to czas, w którym udało nam się odciąć od codziennej gonitwy, zatrzymać się i nazwać to, co dla nas jako małżeństwa jest ważne i do czego wzywa nas Pan Bóg. Zauważyliśmy większą łagodność i spokój we wzajemnej komunikacji, poczucie zrozumienia. Było wiele momentów, które były naszymi osobistymi szczytami podczas tych rekolekcji. Jednym z nich było z pewnością odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych, kiedy to z pełną świadomością polaliśmy swoje głowy wodą święconą, mówiąc „odnawiam przymierzę Chrztu Świętego”. Niezwykły był również wieczór modlitwy małżeńskiej, kiedy to przed Chrystusem w Najświętszym Sakramencie mogliśmy się nawzajem przeprosić, docenić i zaprosić Go do wszystkich tych pięknych i trudnych miejsc naszego małżeńskiego życia. Szczególnie ważnym momentem było odnowienie przysięgi małżeńskiej na 2 tygodnie przed naszą 10. rocznicą ślubu. Było to zwieńczenie tego 15-dniowego czasu, kiedy to każde z nas nawiązało bliższą relację osobistą z Bogiem, co zbliżyło nas jednocześnie do siebie nawzajem. Wyjechaliśmy z postanowieniem dalszej formacji w Domowym Kościele, z pragnieniem pielęgnowania daru, jakim jawią się nam obecnie zobowiązania i z radością, że możemy tym wszystkim, czego doświadczyliśmy, dzielić się w naszym kręgu i rejonie. Za to wszystko Chwała Panu!

Asia i Krzysiek

Świadectwo Justyny i Mateusza

Szczęść Boże

Małżeństwem jesteśmy 13 lat, mamy 3 córki (12 lat, 9 lat i 1,5 roku) z którymi wybraliśmy się na rekolekcje ONŻ I w Mrzeżynie. W Domowym Kościele jesteśmy 6 lat, dlatego decyzja o wyjeździe na „długie” rekolekcje zajęła nam dość długo. W tym roku też znalazłyby się przeszkody, które by nas usprawiedliwiły przed wyjazdem a bo praca, bo małe dziecko, ale już od jakiegoś czasu czuliśmy, że te rekolekcje są nam potrzebne do naładowania się na cały kolejny rok. Od nas zależało podjęcie decyzji, resztą zajął się Pan Bóg. Okazało się że bez problemu udało się załatwić urlop, a córka, która do tej pory bardzo źle znosiła jazdę samochodem, tym razem bardzo dużo spała w samochodzie i ładnie dała się zabawiać, więc bez marudzenia i płaczu dojechaliśmy na miejsce (a mieliśmy ok 900km). To już na samym początku rekolekcji pokazało nam, że najważniejsze jest zaufanie Panu Bogu i że jesteśmy we właściwym miejscu.

W trakcie rekolekcji było wiele momentów, które pozwoliły nam na przybliżenie się do Pana Boga i umocnienie naszego małżeństwa i całej rodziny. Jednym z takich wyjątkowych momentów była modlitwa małżeńska przed Najświętszym Sakramentem, gdzie mieliśmy czas na rozmowę z małżonkiem i na modlitwę. Kolejnym ważnym wydarzeniem było przyjęcie Pana Jezusa jako Pana i Zbawiciela. Duże wrażenie zrobiła na nas modlitwa wstawiennicza, która pokazała siłę wspólnoty. Tak naprawdę każdy dzień był okazją do czerpania i „ładowania baterii”.

W trakcie rekolekcji cała nasza rodzina musiała zmierzyć się z wirusem jelitówki. Straciliśmy przez to kilka konferencji i nabożeństw, ale później przyszła refleksja, że Pan Jezus chce nam pokazać, że te rekolekcje mają być jak nasza codzienność, nie wszystko będzie idealne, nie wszystko będzie wygodne, ale właśnie w tych trudnościach, tych przeciwnościach mamy się odnaleźć i mamy żyć naszą relacją z Panem Bogiem. Nie mamy czekać na idealny czas i warunki, żeby spotkać się z Panem Jezusem na namiocie spotkania, gdy dzieci nie będą przeszkadzały i nie będzie innych obowiązków. Pan Jezus czeka na nas zawsze i to od nas zależy czy wpuścimy Go do naszego życia. Na rekolekcjach usłyszeliśmy, że zobowiązania, które mamy w Domowym Kościele to nasz dar, to one pomagają nam w codzienności
i codziennym odnajdywaniu Pana Boga.

Program rekolekcji był tak ułożony, że mieliśmy popołudniami czas dla rodziny. Lokalizacja ośrodka rekolekcyjnego, bardzo blisko morza, pozwalała nam na wypoczynek w pięknych okolicznościach przyrody. Dzięki temu nasze dzieci czuły się jak na wakacjach. W czasie, gdy my mieliśmy swoje spotkania, dzieci w diakonii wychowawczej miały świetnie zorganizowany czas i mogły przebywać z rówieśnikami.

Bardzo wyraźnie doświadczyliśmy obecność Ducha Świętego. Codzienne karmienie się Eucharystią i obcowanie ze słowem Bożym umocniło nas i sprawiło że wyjechaliśmy pełni zapału do świadczenia o Jezusie. To był bardzo dobry czas dla całej naszej rodziny.

Chwała Panu!

Justyna i Mateusz

Świadectwo Emilii i Dariusza

Jesteśmy małżeństwem 4 lata i mamy 3 letnią córeczkę Antosię. Do wspólnoty Domowego Kościoła dołączyliśmy pół roku po naszym ślubie. Decyzja o wyjeździe na rekolekcje OR I dojrzewała w nas powoli ale skutecznie. Wybraliśmy rekolekcje prowadzone przez Archidiecezję Szczecińsko-Kamieńską ze względu na lokalizację czyli Nadmorski Dom Rekolekcyjny w Mrzeżynie. Bardzo chcieliśmy połączyć ten czas rozwoju duchowego z wypoczynkiem nad morzem i to było jedno z naszych głównych oczekiwań jako rodziny. Po za tym chcieliśmy zagłębić się w haryzmat Ruchu Światło – Życie oraz na nowo odkryć zobowiązania, zwłaszcza namiot spotkania i studium Pisma Św..

Rekolekcje znacznie przewyższyły nasze proste oczekiwania. Przeżyliśmy niezwykły czas, wypełniony modlitwą, Eucharystią, nabożeństwami, konferencjami, czasem dla rodziny. Szczególnie doświadczyliśmy przyjęcia Jezusa jako Pana i Zbawiciela, gdzie ponownie mogliśmy przyjąć Jezusa do naszych serc i odtworzyć się na pełne jego działanie i prowadzenie. Kolejnym niezwykłym doświadczeniem było odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych z rzeczywistym polaniem głów wodą święconą. Mocno przeżylismy modlitwę małżeńską przed Najświętszym Sakramentem oraz modlitwę wstawienniczą. Korzystaliśmy także z czasu dla rodziny, a że pogoda bardzo nam dopisała – chodziliśmy na plażę, ze szczególną radością naszej córeczki, która bardzo lubi zabawę w piasku. Wspólnie mogliśmy cieszyć się sobą, a przy okazji pięknem natury i bałtyckiego wybrzeża.

Program rekolekcji był niezwykle głęboki i otworzył nasze serca na nowe zrozumienie przeżywania tajemnic różańca świetego, zwłaszcza przez modlitwę różańcową z dopowiedzeniami, którą praktykowaliśmy od początku trwania w Domowym Kosciele, jednak mogliśmy bardziej zagłębić się w jej wagę i znaczenie.

Atmosfera panująca na rekolekcjach, a zwłaszcza silna więź wspólnoty pozwoliła otworzyć się na dzielenie swoimi talentami przez posługę liturgiczną czy muzyczną np. śpiew podczas jutrzni. Wspólne zabawy, sprzątanie czy przygotowywanie się do dyżuru liturgicznego zapewniały wspólną integrację, rozmowy i poznanie siebie nawzajem.

Wróciliśmy z rekolekcji silniejsi i napełnieni Duchem Świętym, który umacnia nas na drogach naszego codziennego życia. Ponadto czas rekolekcji wlał w nasze serca pokój i wolę zaufania Jezusowi oraz otwartość na jego działanie we wszystkich sferach naszego życia. Bardzo rezonują nam w głowie słowa ,,Nie lekajcie się” oraz ,,Jezu, Ty się tym zajmij”.

Liczba odwiedzin: 0

Fotorelacja

Świadectwo Marcina

Rekolekcje to moje ulubione „zobowiązanie” Domowego Kościoła. Pozwalają mi doświadczyć wspólnoty. Odczuć czym jest przeżywanie Kościoła, liturgii, Słowa Bożego i sakramentów – we wspólnocie. Tej wspólnoty na co dzień mi brakuje w Kościele i w Kręgu. Rekolekcje pozwalają mi jej doświadczyć. Dlatego lubię długie rekolekcje. Ich długość pozwala żeby przyszedł taki dzień, że zaczynam odczuwać bliskość, otwierać się, odczuwać miłość do ludzi i czuć się częścią wspólnoty. Serce ogrzewa się, jakby siedziało przy ognisku. Tu też taki dzień nastąpił. To dla mnie cenne. Wielkie dziękuję dla prowadzących, że to stworzyliście – Wasze serce, praca, czas.

Rekolekcje w Mrzeżynie były też dla mnie doświadczeniem „fajnego” kręgu. Nasz Krąg prowadzony był bez pośpiechu i z empatią. Wypowiadaliśmy się z szacunkiem do innych osób. Nie przynudzaliśmy, nie zagarnialiśmy czasu, słuchaliśmy się nawzajem, odnosiliśmy empatycznie do wypowiedzi innych osób. Nie byliśmy sobie obojętni. Była rozmowa, wymiana myśli, odkrywanie wspólne nowych treści. Były też wzruszenia. Program spotkań kręgu nie był ważniejszy niż dynamika tego co się w nas działo. Pozostawiliśmy przestrzeń dla delikatności Ducha Świętego. Nie było „no dobrze, przejdźmy dalej, bo czas nas goni”. To była moim zdaniem zasługa delikatności prowadzących krąg oraz „fajności” osób w Kręgu. To dla mnie bardzo cenne i jestem za to wdzięczny.

Teraz kilka słów o tym co było dla mnie trudne. Przyjechałem na rekolekcje wyczerpany i taki też wróciłem. Mój system nerwowy, konstrukcja psychiczna – nie odetchnęły. Wróciłem zmęczony pośpiechem, ganianiną, od spotkania do spotkania, w tempo. Tak sobie myślę — ks. Blachnicki zainicjował Kościół Domowy w dawnych czasach, w innej epoce. Pamiętam ją. W mojej rodzinie wówczas nie było tyle pośpiechu co dziś, chaosu, rozbiegania. Inne były wówczas relacje międzyludzkie. Nie było kredytów, gonitwy, lęku przed utrzymaniem pracy zawodowej, takiego poziomu rywalizacji w miejscu pracy, stresu w nas i zestresowanych ludzi wokół. Było skromnie ale spokojniej, powolniej. Nie było mediów, telewizja była czarno-biała i nie nadawała do godziny 16 (pamiętam to!), całe dnie spędzaliśmy na podwórku. Teraz w słowie „oaza” poszukuję oddechu od pośpiechu. W spokoju mam nadzieję odczuć delikatność głosu Boga przemawiającego do mnie. Tego brakuje mi w rekolekcjach. Taki styl życia chciałbym pokazać moim dzieciom, bez „im więcej tym lepiej”. Takich rekolekcji będę szukał w przyszłym roku dla naszej rodziny.

Obecnie odpoczywamy po powrocie z rekolekcji, mamy jeszcze sporo urlopu, chcemy pojechać pod namioty, pobyć. Dziękujemy księdzu Marcinowi za spokojne i z uśmiechem głoszenie Słowa Bożego, ale też za wspólne wyjście na lody. Dziękujemy prowadzącym za wrażliwość i dobroć serc, widoczną w Waszej „rekolekcyjnej” pracy. Dziękujemy za rozmowy o życiu, których bardzo potrzebujemy. Dziękujemy za piękne śpiewy i fajne inspiracje do życia rodzinnego od diakonii wychowawczej.

Dobrze jest spotkać dobrych ludzi w Kościele. Dobrze, że jest takie miejsce spotkań jakimi są rekolekcje. Dziękujemy za rekolekcje. Dobrze że jesteście :)

Świadectwo Edyty i Krzysztofa

Tematem przewodnim rekolekcji w których uczestniczyliśmy były wydarzenia zawarte w Księdze Wyjścia, które ukazują nie tylko historię narodu wybranego, ale także nasze osobiste zmagania i duchowe wyzwolenie.

Krzysiek: Księga Wyjścia jest dla mnie nie tylko historią o starożytnym Izraelu, ale obrazem mojego życia. Tak jak Izraelici byli zniewoleni w Egipcie, ja również jestem uwięziony – w swoich lękach, przywiązaniach, grzechach. Egipt, z którego Bóg mnie wyprowadza, to miejsce komfortu pomieszanego z bólem. To miejsce, do którego się przyzwyczaiłem, bo znam jego zasady, nawet jeśli mnie rani.

Edyta: Mojżesz był dla mnie obrazem powołania – tego, że Bóg nie powołuje tych, którzy są gotowi, ale tych, których sam uzdalnia. Tak samo jak Mojżesz miałam wymówki („nie umiem mówić”, „kim ja jestem?”), tak i ja często mówiłam Bogu: „nie dam rady”, „to nie dla mnie”.
„Ja jestem, który jestem” – ta świadomość, że Bóg nie tylko mnie wzywa do wyjścia, ale idzie przede mną – jak słup obłoku w dzień i słup ognia w nocy. Nawet jeśli nie widzę drogi, On ją zna. Aby przejść do nowego życia, muszę zostawić za sobą wszystko, co mnie ogranicza. Nie poddam się, chcę podążać za Tatą.

Krzysiek: Jesteśmy w drodze, a On nas nie opuści z tym wyszliśmy z przeżytych rekolekcji.
Dla nas obojga był to czas refleksji nad naszymi relacjami, wyborami.

Edyta: Mój Exodus trwa – Ziemia Obiecana dopiero przede mną. Jestem w drodze. Ale wiem jedno: Bóg nie tylko chce uwolnić mnie od czegoś, On chce mnie poprowadzić do czegoś większego.

Utwierdziliśmy się, że potrzebujemy wsparcia innych, aby móc w pełni zrealizować swoje powołanie.
Dziękujemy Bogu za tą duchową podróż, za wszystkich, którzy w niej uczestniczyli, za Księdza, moderatorów, animatorów, diakonię wychowawczą i muzyczną ❤️

Edzia i Krzysio z Lublina

Liczba odwiedzin: 0

Szczęść Boże.
Serdecznie zapraszamy do udziału w Dniach Wspólnoty Oazy Żywego Kościoła, które odbędą się 14 i 31 lipca 2025 r. w Stepnicy przy parafii pw. Św. Jacka Odrowąża.

Uczestnicy I i II turnusu zgromadzą się zjednoczeni w Duchu Świętym. Zachęcamy do udziału w tym spotkaniu, kto może niech dołączy.

Zachęcamy do zabrania ze sobą słodkiego poczęstunku do kawy oraz owoców.

Plan dnia:

10:30 – Godzina spotkania i świadectwa w ramach Oazy Wielkiej
11.30 – przygotowanie do liturgii
12:00 – EUCHARYSTIA
13:30 – Agapa
15:00 – Godzina odpowiedzialności i misji ze składaniem deklaracji KWC

Do zobaczenia w Stepnicy.

Agnieszka i Krzysztof Rostkowscy
para diecezjalna Domowego Kościoła

Liczba odwiedzin: 0

Fotorelacja – wyk. Adam oraz Alicja

Homilia ks. Wojciecha:

W dniu 14 czerwca 2025 roku wspólnota Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej spotkała się na osiedlu Słonecznym u stóp Pani Fatimskiej by wziąć udział w Diecezjalnej Oazie Matce. Punktem rozpoczynającym spotkanie była Eucharystia, w trakcie której odbyło się rozesłanie par moderatorskich na letnie rekolekcje. W tym roku odbędą się cztery turnusy organizowane przez naszą diecezjalną wspólnotę Domowego Kościoła oraz dwa turnusy organizowane przez Diakonię Ewangelizacji naszej Archidiecezji. Po Eucharystii był czas na rozmowy i spotkanie przy grillu i słodkim poczęstunku. Dzieci mogły pobawić się na dmuchanym zamku i skosztować waty cukrowej oraz popcornu. Wyrażamy naszą głęboką wdzięczność Księdzu Henrykowi Silko – kustoszowi Sanktuarium, który ugościł naszą wspólnotę na terenie parafii. Dziękujemy Wszystkim zaangażowanym w przygotowanie i przebieg Diecezjalnej Oazy Matki.

Agnieszka i Krzysztof Rostkowscy – Para diecezjalna DK

Świadectwo Agaty

Diecezjalna Oaza Matka była dla mnie kolejną okazją do spotkania z drugim człowiekiem.

To zawsze niespodzianka, kogo Bóg mi postawi dziś na drodze?

Jakie słowo, Duch Święty tchnie w moje serce?

Tak było i tym razem. W miarę upływu czasu i przynależności do Ruchu mam coraz więcej przyjaciół. Spotkałam osoby, których nie widziałam wiele lat, a są dla mnie filarem DK. To bardzo cenne doświadczenie, dla którego warto było przyjechać. Doświadczenie wspólnoty, której spoiwem jest Jezus, radość, serdeczność, przyjaźń – to wspomnienie tego DOM-u.

Agata

Świadectwo Moniki i Bartka

Diecezjalna Oaza Matka była doskonałą okazją do poczucia Ducha Wspólnoty – zarówno poprzez wspólną modlitwę, Eucharystie czy świętowanie podczas Agapy. Na tegorocznym DOMie najbardziej dotknęły nas słowa ks. Wojtka żebyśmy nie byli „Doliną suchych kości”. Słowa te wywołały w nas chęć większej posługi w Domowym Kościele oraz większej pracy nad naszą duchowością.

Z Panem Bogiem, Monika i Bartek

Świadectwo Agnieszki i Krzysztofa

Budzimy się rano słońce, ciepło i pierwszy uśmiech Pana Boga, drugi uśmiech i radość w sercu – to dziś znów spotkamy się z naszymi Siostrami i Braćmi ze wspólnoty, Maryja, która czeka na nas na Osiedlu Słonecznym, jak nie patrzeć na to jak na kolejny dar i uśmiech od Pana Boga….

W tym dniu tych uśmiechów i darów Pana Boga była mnogość, aż trudno wszystkie wymienić.

Najpiękniejsze było spotkanie z Nim podczas Eucharystii, spotkanie, które mogło być piękne i pełne dzięki Kapłanom, którzy dają nam Chrystusa. Głównym celebransem był Diecezjalny Moderator Domowego Kościoła Ksiądz Tomasz Gruszto. Wdzięczność za to, że są, że towarzyszą nam w naszej ruchowej codzienności.

Poruszające refleksje homilii księdza Wojciecha Koladyńskiego – Diecezjalnego Moderatora Ruchu Światło-Życia i prośba, abyśmy nie byli krainą suchych kości, do przemyślenia dla każdego z nas w sercu i na kolanach przed Jego obliczem.

I na koniec Eucharystii pełne zapału serca par, które odpowiedziały tak Panu Bogu, aby pełnić posługę pary moderatorskiej na rekolekcjach. Wdzięczność za Was Kochani i za wszystkich, którzy będą posługiwać podczas wakacyjnych turnusów. Dziękujemy za oddany czas, za Wasze ochotne serca, za Wasz zapał do dzielenia się. Niech Pan Wam błogosławi.

Wdzięczność, uśmiech w kierunku tych wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób przyczynili się do organizacji tego spotkania, wiemy, że to dar serca, dar czasu, dar rezygnacji z innych rzeczy na rzecz wspólnoty.

Wdzięczność dla tych wszystkich, którzy przyszli by poczuć jedność, wdzięczność za tych, którzy nie mogli z nami być (do zobaczenia następnym razem). Wszyscy tworzymy wspólnotę naszej diecezji, nie zapominajmy, że każdy z nas jest zaproszony i oczekiwany, tylko razem mamy siłę by pokonywać trudności i przeciwności losu.

Sługo Boży Księże Franciszku Blachnicki, wstawiaj się za nami, potrzebujemy Twego wsparcia by trwać wzrastać w miłości do Chrystusa i być Dobrej Nowiny.

Kochani pięknych wakacji, odkrywania głosu Ducha Świętego w swoim sercu, niech Pan Was prowadzi i do zobaczenia.

Agnieszka i Krzysztof

Liczba odwiedzin: 0

Serdecznie zapraszamy do udziału w Oazie Rekolekcyjnej Animatorów Rodzin II stopnia, która odbędzie się w Salezjańskim Domu Maryi Królowej Pokoju w Lubrzy w dn. 7-11.11.2025.

Link do formularza zgłoszeniowego

Liczba odwiedzin: 0