Archiwum kategorii Ukryte

Już teraz serdecznie zapraszamy na ogólnopolską Pielgrzymkę Domowego Kościoła do Sanktuarium Świętego Józefa w Kaliszu, która odbędzie się 25 maja 2024 r.

Formularz zgłoszeniowy: https://forms.gle/8RhWUhE8AuGQ7irZ9

Formularz przewidziany jest dla członków Domowego Kościoła Archidiecezji Szczecińsko- Kamieńskiej.

Planowane koszty pielgrzymki to:
– jedna osoba dorosła – 160,00 zł
– małżeństwo – 290,00 zł
– dziecko jadące z rodzicami – 130,00 zł

W dniu 9 grudnia 2023 roku, wspólnota DK z rejonu Pogodno, spotkała się na ADW w parafii Św.Ottona z Bambergu.
Ucieszyliśmy się, że ponad 40 osób spotkało się z Bogiem i ze współbratem
i razem pochyliło się nad tematem „Kościół jako wspólnota”.

Po zawiązaniu wspólnoty i poproszeniu o asystencję Ducha Św., ks. Krzysztof Żuk (moderator kręgu rejonowego) wprowadził nas w zagadnienie, zaznaczając, że musi to zrobić w pigułce, gdyż temat ten jest bardzo obszerny, a najlepiej przedstawiają go, wielotomowe dokumenty Soboru Watykańskiego II. Jak przy tym zaznaczył to ks. Krzysztof, tematem tym zajmował się przez cały okres studiów w Seminarium.
W swych rozważaniach opierał się na zaproponowanych materiałach ks. Franciszka Blachnickiego.
Ks. Krzysztof przedstawił historyczne „obrazy przewodnie” kościoła.
Wspomniał , że kościół był przedstawiany jako: „STATEK”, „TWIERDZA”, „WINNICA PANA”,
„OBLUBIENICA PEŁNA CHWAŁY”, „MIASTO POŁOŻONE NA GÓRZE”.
Dzisiaj „obrazem przewodnim” Kościoła jest określenie „COMUNIO” czyli „WSPÓLNOTA W CHRYSTUSIE I DUCHU ŚWIĘTYM”.
Kościół jako wspólnota ma 2 wymiary:
wertykalny: BÓG – CZŁOWIEK
horyzontalny: CZŁOWIEK – CZŁOWIEK
Ks. Krzysztof podkreślił, że punktem wyjścia do zrozumienia Kościoła jako wspólnoty jest tajemnica Trójcy Św. jako relacja 3 osób przepełniona miłością doskonałą.

Wpierw musi zaistnieć relacja wertykalna Bóg-człowiek, by we wspólnocie mógł zaistnieć wymiar horyzontalny człowiek-człowiek. Wszystko odbywa się to dzięki działaniu Ducha Św., upodobniającego nas do Chrystusa i uzdalniającego do miłości Agape.
W tym momencie Ks. Krzysztof przytoczył obraz dwóch sąsiadek, które pokłóciły się.
Następnie obie przystąpiły do sakramentu pokuty a po nim przystąpiły do komunii św.
Jednak żadna z nich nie wybaczyła w sercu i nie poprosiła o wybaczenie.
Jak zaznaczył ks. Krzysztof, czy rzeczywiście Chrystus był w każdej z tych osób i był sam ze sobą skłócony? Czy te dwie sąsiadki rzeczywiście tworzyły w tym momencie żywy kościół ?
Czy może każda z nich poprzez swoją postawę, „zabiła” Chrystusa w momencie przyjęcia jego Ciała?
Ten przykład wzbudził w nas refleksję ile razy były takie sytuacje w naszym małżeństwie, w rodzinie czy we wspólnocie?
Czy pamiętamy o słowach wypowiedzianych przez Chrystusa „Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim.”

Oczywiście ks. Krzysztof omówił także cechy ruchu eklezjalnego, ale z racji ograniczonego czasu , tylko skrótowo.

Po konferencji była praca w grupach. I tak jak wcześniej, na pracę w grupach było za mało czasu na tak szeroki temat jakim są „Elementy wspólnot eklezjalnych”.
W pracy w grupach omówiono tylko działania , nie zdążyliśmy omówić jakie elementy są obecne a jakich brak. Pragniemy podzielić się tylko wybranymi przez uczestników działaniami dla każdego wymiaru:
Słowo Boże – życie Słowem Bożym i zastosowanie go w życiu codziennym (większa życzliwość)
Modlitwa – modlitwa systematyczna, wspólna intencja
Metanoia – Podjęcie reguły życia i jej wypełnianie, namiot spotkania jako światło do rozwiązywania problemów
Agape – wzajemne znoszenie siebie, przebaczanie
Liturgia – świadome i czynne przeżywanie liturgii
Jedność – wspólna organizacja i spotkania z innymi wspólnotami, dążenie do wspólnego celu różnymi drogami
Uczestnictwo w misyjnej, ewangelizacyjnej świadomości Kościoła – dawanie świadectwa w życiu codziennym.
Po spotkaniach w grupach , by zachęcić innych do rozważenia włączenia się w dzieło KWC, złożyłem swoje świadectwo w którym opowiedziałem m.in. o owocach naszego (wspólnego z żoną) daru abstynencji od alkoholu oraz wspomniałem o różnych zniewoleniach we współczesnym świecie (hazard, seks, zakupy, internet, media społecznościowe, moda, narkotyki i inne używki ).

Następnym punktem spotkania był Namiot Spotkania – przed Najświętszym Sakramentem.
Szczytem spotkania była Eucharystia uczestników ADW wspólna z wiernymi parafii.
W homilii ks. Krzysztof zaznaczył, że w każdym człowieku wierzącym, ma umierać fałszywy obraz Boga, po to by być awangardą Kościoła. A będziemy awangardą, gdy będziemy się wciąż coraz bardziej upodobniali do Chrystusa, czyli:
kochali – jak Chrystus.
towarzyszyli bliźniemu – jak Chrystus.
cierpieli – jak Chrystus.

Spotkanie zakończyła agapa, podczas której był czas na swobodną wymianę myśli , refleksji czy podzielenie się życiem i radością spotkania.

Bożena i Józek

Dnia dziewiątego grudnia, w parafii Bożego Miłosierdzia w Stargardzie, odbył się Adwentowy Dzień Wspólnoty. Uczestniczyliśmy w tym dniu z trójką naszych dzieci. Zależy nam bardzo, aby nasze dzieci poznały co to jest wspólnota, aby integrowały się z innymi dziećmi. Uczymy je także, jak przeżywać adwent – czas oczekiwania na narodzenie Jezusa.

Następnym punktem dnia wspólnoty był namiot spotkania, podczas którego adorowaliśmy Najświętszy Sakrament, rozważając słowo Boże w ciszy kościelnej kaplicy. Mieliśmy także okazję do skorzystania z sakramentu pokuty i pojednania. Po adoracji przyszedł czas na Mszę Świętą. Po Eucharystii udaliśmy się na agapę (przy gorącej zupie i słodkim poczęstunku).

Dziękujemy Bogu i wszystkim odpowiedzialnym za ADW. Dla naszej rodziny jest to zawsze wyczekiwany czas. Jest to dzień spotkania z szerszym gronem osób z Domowego Kościoła, możliwość poznania nowych osób, doświadczenie środowiska wiary i wspólnoty chrześcijańskiej. To czas łaski, czas “ładowania baterii”, czas wspólnotowego przygotowania się do Bożego Narodzenia, do narodzenia się Boga w naszych sercach.

Z Panem Bogiem
Agnieszka i Tomek

W dniu 19.12. tego roku w rejonie Police odbył się Adwentowy Dzień Wspólnoty.
Mamy to szczęście że są z nami nasi kapłani którzy znajdują czas mimo że są sami w swojej parafii. Ks. Artur nasz moderator rejonu wygłosił konferencję w której zaznaczył że ks. Blachnicki był bardzo otwarty na posoborowe zmiany w liturgii, Opisał jakie zmiany nastąpiły i co z nich ks. Franciszek wziął sobie do serca tworząc Ruch Światło – Życie. Podkreślił że Kościół to nie tylko budynek ale przede wszystkim wspólnota ludzi wierzących i my jako Ruch Światło – Życie mamy w nim swoje miejsce.
Po Eucharystii którą sprawował ks. Mieczysław z Trzebieży jedno z małżeństw powiedziało wspaniałe świadectwo na temat – czym jest w ich życiu Krucjata Wyzwolenia Człowieka. Podkreślili że krucjata jest postem w intencji nie tylko bliskich osób ale także tych których spotykamy na co dzień (ludzi obcych).
Na spotkaniu w kręgu mówiono o potrzebie i znaczeniu dodatkowej modlitwy wspólnotowej.
Agapa która kojarzy się ze spotkaniem przy pysznym cieście i kawie jest jednocześnie miejscem znoszenia siebie , przebaczania i służenia sobie.
Adwent to wielka łaska.
Jako Domowy Kościół mamy dodatkową możliwość spotkania się i wspólnej modlitwy.
Uderzyła nas bardzo mała ilość uczestników tak ważnego i bogatego spotkania.
Stawiamy sobie pytanie – dlaczego?
Temat roku to: „Kościół żywy”.
Czy na pewno w naszym rejonie?

Czy może być co dobrego z Bukowego? – zapytałby rozsądnie Natanael.

Parafia p.w. Dobrego Pasterza uroczyście obchodzi 25 lecie istnienia, ale są w Polsce takie, które obchodziły 1025 lecie… A jednak Mesjasz upodobał sobie peryferia, wszędzie szuka gorących serc, wszędzie jest ten sam, zaangażowany na 100%. Co znalazł na osiedlu Bukowym, zapraszając nas do tej parafii?

Adwentowy Dzień Wspólnoty Ruchu Światło-Życie w otrzeźwiająco chłodnym wnętrzu parafialnej świątyni obudził w nas na nowo pragnienie żywej, umacniającej się wzajemnie wspólnoty uczniów, którzy znają Go osobiście, których posila swoim Ciałem, a z tego wynika wszystko inne dobro.

Trzeba nam było sobie uświadomić, jakim darem jest wspólnota chrześcijan, ile dobra czerpiemy z naszych kręgów, że łączą nas braterskie więzi, czasem bliższe niż rodzinne, że wspomagamy i zachęcamy się wzajemnie na chrześcijańskiej drodze naszych małżeństw. Dostrzegliśmy również, że każdy z nas powinien o to cenne dobro dbać, że nie możemy sytuować się na biernych peryferiach naszych wspólnot: kręgowej, rejonowej, rekolekcyjnej, czy diecezjalnej.

Sam Chrystus nieustannie chce nas czynić żywą wspólnotą uczniów, otwartych na nowych uczniów, czego przepięknym wyrazem było przyjęcie do naszego Rejonu kręgu Domowego Kościoła: oto pięć małżeństw wyraziło na Mszy świętej pragnienie podążania odtąd wraz z nami już obecnymi rodzinną drogą do zbawienia w duchowości Ruchu Światło-Życie. To dla nas zobowiązanie, aby ci młodzi małżonkowie dopiero poznający nasz charyzmat odnaleźli żywego Boga w naszej wspólnocie, ale również ogromna radość i otucha, że jest nas we wspólnocie więcej, że Chrystus tak hojnie zadbał o swoją trzódkę. I będzie dbał dalej. W rozmowach na agapie wybrzmiewał niepokój o przyszłość naszej Ojczyzny i Kościoła. Wydaje się być coraz więcej chmur na horyzoncie. Ale „Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo.” (Łk 12,32).

Jerzy Adamiec